Natalie Bosscher
06 45 24 44 51

Charon Uitvaartbegleiding

Mooi verhaal voor vertrouwen! Aan de keukentafel, door Thom Kloes

Aan de keukentafel Thom Kloes    “Nee, de dood heeft ons niet gescheiden”

Uit: najaar nieuwsbrief Wederzijds, www.wederzijds-stervenscultuur.nl

 

Peter is leraar op een vrijeschool, al geruime tijd, met veel enthousiasme. Het vorige schooljaar bereidde hij zijn 6e klas voor op de overgang naar hun middelbare schooltijd.
In die periode werd zijn vrouw Anneke ziek. Zij overleed tien maanden nadat de diagnose gesteld was: een onbehandelbare uitgezaaide kanker.

Anneke en ik gingen naar het ziekenhuis, er was een klein gezwel geconstateerd dat makkelijk verwijderd zou kunnen worden. Maar het bezoek was schokkend. Bij een scan bleek er veel meer aan de hand te zijn, talloze uitzaaiingen. ‘Er is eigenlijk niets meer aan te doen’, werd ons gezegd. Het ziekenhuis gaf Anneke nog een week of zes te leven.

Ik wilde, ik kon dat niet accepteren. Voor mij was het beeld: we gaan er alles aan doen! We hebben direct een antroposofische homeopaat, die we al kenden en een antroposofisch arts ingeschakeld. Hun ondersteunende behandeling verliep aanvankelijk voorspoedig. De 6 weken die het ziekenhuis ons gaf werden 10 maanden, intensieve maanden waarin we veel lazen. Ik las haar elke dag voor als ze in bed lag, we verdiepten ons samen intensief in antroposofie. We deden dat mede in de verwachting, in de hoop, dat dit haar kracht om te herstellen zou bevorderen.

Halverwege het schooljaar verergerde haar situatie. Dit bleek vlak na Kerstmis bij een onderzoek in het ziekenhuis. ‘U heeft nog een dag of drie à vier’ werd ons meegedeeld. Dat werden drie maanden, maar voor mij was het wel een omslagpunt. In de eerste periode van haar ziekte deed ik alles om bij te dragen aan haar genezing, nu werkten we er aan verbonden te blijven tot in de dood, tot na de dood. Ja, we hebben ons echt voorbereid op het leven na de dood.

 

Heb je een idee hoe het kwam dat het in werkelijkheid steeds langer duurde dan het ziekenhuis voorspelde?

Ik denk door onze levenskracht. Je niet laten hangen naar de medische kant. Niet die chemo en alles wat vanuit het ziekenhuis kwam. Wel onder meer de Iscador behandeling.
Onze huisarts kwam bijna iedere dag kijken. Hij wist hoe we tegen de reguliere zorg aankeken en had er wel waardering voor hoe we het aanpakten. Maar het ziekenhuis wilde er niets van weten.

 

Het stervensmoment van Anneke, kun je daar iets van zeggen?

Het ging vrij snel de laatste drie dagen. Hoewel de medicatie tegen pijn steeds hoger werd, bleef ze goed bij bewustzijn. Op de laatste dag voelde ze dat het einde naderde, we hebben iedereen bij elkaar geroepen. De huisarts gaf haar nog iets extra’s tegen de pijn en toen is ze zo ingeslapen.
Vlak daarvoor nam ze overleden familieleden waar.

In de eerste week na haar overlijden zat ik in een bepaalde flow. Daarna ben ik meteen aan het handwerken gegaan: een nieuwe vloer in huis gelegd en dat soort dingen. Kort daarop ben ik weer op school begonnen met het doel mijn 6e klas af te ronden. Toen dat gebeurd was viel ik in een gat.

 

Hoe uitte het gemis zich bij je?

De gewone dingen van alle dag niet meer kunnen vertellen. Je slaapt alleen, en zoveel meer dat je mist.
Maar ik voel wel haar aanwezigheid op een bepaalde manier. Bijvoorbeeld als ik iets doe, dan denk ik ‘o ja, dat was een impuls van Anneke’. Ik ga iedere week naar haar graf, niet omdat ze daar nog ligt maar omdat ze de dingen goed verzorgd wilde houden. Haar graf is voor mij een soort monument.
Elke ochtend en elke avond zeg ik de spreuken die we steeds samen gelezen hebben. Dat is heel belangrijk voor me en ook voor haar. Daardoor houden we de verbinding. We ervaren: de dood scheidt ons niet.

Ontwikkelt het contact zich?

Het contact krijgt wat andere vormen. Ik merk dat ze ‘aan de andere kant’ druk aan het werk is en niet alleen met mij. De afstand wordt groter, maar niet minder intens.
’s Nachts word ik vaak wakker na een heldere droom, waarin zij voorkomt.
Daar schrijf ik dan iets van op zodat ik bepaalde woorden of een zin uit zo’n droom die dag bij me draag.